De pudding proeve

Posted on January 29, 2013

Jaren tachtig. Ik ben een jaar of zes. ´s Avonds hoor ik vanuit de woonkamer metaal op kunststof tikken. Pudding! Mijn hart maakt een sprongetje. Straks krijg ik zo´n ijskoud bakje met trillerige vanille- of chocoladepudding, gemaakt van melk en poeder. Fast forward naar tweeduizend-en-dertien.

Overvallen door nostalgische gevoelens kocht ik laatst bij mijn favoriete Turk twee pakjes kloppudding. ‘Da’s heel ouderwets!’ riep de super Ottomaan iets te hard. Mij – hoop ik – onbewust voor een fossiel uitmakend. Die avond stond ik, net als mijn moeder meer dan twintig jaar voor mij, het – tot dan toe als magisch bestempelde poeder – in de melk te brokkelen.

Tien lange minuten wachtte ik tot de pudding lepelklaar was. Uiteindelijk wachtte ik een kwartier aangezien ik, net als hele stammen kleuters, een ongeduldig mormel ben en de koelkast herhaaldelijk opentrok voor een update. Soufflés maken is ook niet aan mij besteed, maar dat is een ander verhaal.

Eindelijk was het zo ver. Mijn kloppuding was stijf. Een klein lichtgeel, chemisch wondertje knipoogde naar me vanuit de koelkast. Genot verwachtend sloot ik mijn lippen om mijn met pudding bedekte lepel. Wat ik proefde was een goedje dat deed denken aan het spul waarmee je een badkamer afkit. Ik hoor je al vragen: ‘Wat had je dan verwacht van instant pudding?’ Teveel, nostalgiejunk die ik ben.

Naast een draaiende maag bezorgde de pudding me lichte hartzeer. De laatste maanden meed ik alles dat op pudding lijkt. Niet vanwege de smerige smaak, God no! Als het op eten aankomt heb ik ergere dingen overleefd. Door dat ene hapje pudding raakte ik ervan doordrongen dat sommige dingen altijd een herinnering – van vroeger – blijven. En dat het soms schier onmogelijk is om een bepaalde (smaak-)ervaring of een gevoel terug te halen, omdat alle factoren eromheen veranderd zijn… Of jij.

Schoorvoetend accepteer ik dat in sommige gevallen de herinnering een recente ervaring altijd overklast. Sommige dingen blijven fragmenten uit vervlogen tijden. En vadertje tijd scheidt op zijn beurt het kaf van het koren. Af en toe kijk ik achterom om te ontdekken wat de veldslag naar het heden heeft overleefd.

The proof is in the pudding. Instant pudding heeft de jaren tachtig duidelijk niet overleefd. Het recept dat mijn opa, een bakker, gebruikte voor de vulling zijn puddingbroodjes misschien wel. Wie weet, ik ga het binnenkort eens uitproberen. Tot nu leert de ervaring me dat kwaliteit de tand des tijds wél overleeft.

Geschreven voor Miss Mundo