Doorbijten

Posted on August 30, 2013

‘Ik ben geen negerin die ze er zomaar uit poept’ riep een mannelijke collega. Ik keek op van achter mijn computer, voelde mijn wangen gloeien.

In plaats van dat ik iets zei, beet ik mijn tong af. Een paar minuten later kon ik als enig antwoord op ‘Sorry…’ knikken. Kwaad worden zou de situatie alleen maar ingewikkeld maken.

Die dag gonsde ‘Don’t bite the hand that feeds you’ door mijn hoofd. Vermoedelijk hield ik mijn omvangrijke waffel omdat ik geen zin had om een werkrelatie te verpesten. Waarom zou ik de relatie met mijn opdrachtgever verknallen en geld of toekomstige opdrachten mislopen? Noem het een passieve reactie of je strijdtoneel kiezen. De sufkop tegenover mij had een slip of the tongue en ik beet op de mijne. Ik was de enige P.o.C.* aan tafel en had geen zin om me verder kwetsbaar te maken. De zwangere stilte na de opmerking was namelijk nog pijnlijker dan het halfslachtige excuus.

Opmerkingen als bovenstaand zeggen, zelfs al zijn ze lollig bedoeld,  iets over hoe je mensen als mij ziet. Het doet zeer als ik het vermoeden (of de wetenschap) heb dat iemand me niet serieus neemt op basis van mijn huidskleur. Het is vernederend, zelfs verwarrend, om ‘sorry’ te slikken van een douchebag omdat het een grapje was, hij niet beter weet en ik me niet zo moet aanstellen.

Dr. King zei: “Our lives begin to end the day we become silent about things that matter”.  Die dag ging ik voor de zoveelste keer een beetje dood van binnen. En drong eens te meer tot me door dat ik iets te vaak mijn schouders heb opgehaald. Toch had ik geen zin om tekst en uitleg te geven bij mijn oorwurmenhoofd die middag. Ik ben doodmoe van het vingerwijzen en de cirkelredeneringen in discussies rondom discriminatie en racisme.

Sla me alsjeblieft over voor de rol van race-crusader of etno-spreekbuis. Uit mijn mond komen teveel opmerkingen waarop in sommige landen lijfstraffen staan. En dat wil ik graag zo houden. Hoe moet ik me anders wapenen tegen Ghetto pass applicants / hipster racists die denken dat  ‘n***r ‘ een gezellig koosnaampje is; schedelmeters die spreekrecht direct koppelen aan percentage zwart bloed en land van herkomst? Of missionarissen: korstige hippies die je na één Afrika-reis vertellen hoezeer ze jouw struggle ervaren. Fuck hen.

Anderzijds doe ik niemand een plezier door mezelf klein te maken en stil te houden. ‘Grappen’ als bovenstaande gaan namelijk niet alleen over mij. Ook over mijn zusje, nichtjes, tantes en vriendinnen.  En mijn loyaliteit ligt bij mensen. Niet bij de allmighty Euro. Daarom ben ik het ondanks mijn ‘vermoeidheid’ verplicht er een volgende keer wél iets van te zeggen. Ondertussen blijf ik doordromen over een wereld waar mensen – mezelf incluis – net iets langer nadenken voor ze hun mond open trekken. Nog even doorbijten…

*Person of Color.

Geschreven voor Miss Mundo.