Durf te falen

Posted on December 14, 2012

‘Ik was eigenlijk altijd een beetje jaloers op mensen zoals jij, die dingen uitproberen.’ Verbaasd keek ik mijn kakelverse ex-collega-trainee aan. ‘Ik benijdde mensen zoals jij, die alles op orde lijken te hebben en weten wat de volgende maand brengt.’ Ik had net te horen gekregen dat ik geen baan had gewonnen. Ik kreeg wel zo’n mooi moment waarop je voelt dat je iets échts uitwisselt en wegloopt met de wetenschap wijsheid rijker te zijn.
Vallen en opstaan  is wat ik doe,…virtuoos. In mijn werk, leven en tijdens korte wandelingen. Zo heb ik ook leren koken. De eerste keer dat ik thuis avond eten moest maken was onverwacht.  Mijn moeder belde me in paniek. ‘Ik ben het verdomme helemaal vergeten maar er komen collega’s eten. Jij kookt.’ En zoals hele stammen veertienjarigen dacht ik dat mijn moeder eindelijk rijp was voor een inrichting. Maar het moment dat ik de supermarkt binnenliep wist ik wat ik ging doen. Mijn lasagne, salade en broodjes waarvan ik pas jaren later leerde dat ze bruschetta heetten werden met plezier verorberd.

Na die ene succesvolle lasagne volgden halfjaarlijkse flaters. Half rauwe aardappelschotels, doorgeslagen biefstukken en zoutloze soepen. Toch heeft geen enkel van deze keukengedrochten heeft me ooit uit de keuken gehouden. Same goes voor schrijven en internetprojecten. Voor alles gold dat ik niet wist wat ik deed tot ik het probeerde.

Door te balletten ontdekte ik dat ik de motoriek en elegantie heb van een stomdronken zeeleeuw. Piano spelen leerde me dat ik een goed oor heb, maar te weinig geduld voor toonladders en noten lezen. Dit jaar leerde ik dat ik de semi-eenzame inspanning  van hardlopen heerlijk vind maar never nooit een ‘atleet’ word.

Met de jaren word ik meer en meer geleid door een gut feeling. Ik zou liegen als ik claimde dat ik nooit nadenk over wat ik doe.Ik had kunnen weten dat mijn cijferblinde booty geen groot contractenkenner of rekenwonder zou worden maar iets in me zei me dat ik het moet proberen. In de afgelopen maand heb ik meer geleerd over klantvriendelijkheid, brown bag lunches en Japanse bentos dan ik ooit had gedacht. Daarbovenop is mijn diepgewortelde afkeer van telefoneren enorm afgenomen én ben ik iets minder beroerd geworden met cijfers. Winning!

Het mooist vind ik de mensen die ik in de afgelopen periode heb ontmoet, allemaal waren we clueless of we het gingen halen. En iedereen had een verhaal waarin één of meer glijers of tegenslagen de revue passeerde. I didn’t make the cut, en ergens was dat te verwachten. Maar ik trek verder met een kop vol nieuwe ervaringen, eet-ideeën en een buik vol van cijfers. Wie weet waar die me brengen?

(Geschreven voor Miss Mundo)