Goed bericht, geen bericht

Posted on November 24, 2013

“Ik heb een idee voor mijn volgende stukje. Ga iets schrijven over ongeduld,” zei ik alsof ik mijn hoofdredactrice iets nieuws vertelde. “Jij? Nah.” Die deed pijn.


Een van de grote wensen die ik koester is overkomen als een geduldig, evenwichtig mens. Jammer genoeg ben ik geen van beide. Ik ben chronisch ongeduldig en, al heet op digitale communicatie aankomt, zo reactief als een lekkende kerncentrale.

Geef één van Annie MG Schmidt’s Stampertjes een permanentje en een spray tan, giet er een liter koffie in en je heb yours truly. Dat ik rustiger overkom dan de voorgaande beschrijving is puur uiterlijke schijn. There I said it. Als ik niet op on- of offline berichten reageer zijn er twee conclusies: ik ben buiten bereik of dood.

Deze week belandde ik in mijn persoonlijke versie van het vagevuur. Ik werd van mijn werk naar huis gestuurd met de opdracht: uitzieken. In mijn hoofd klinkt dat net zo plezant als verbannen worden naar een leprakolonie. Ik blijf graag in the loop. Mijn mobiel gaat mee in bed en bad en mijn laptop staat bijna altijd aan. Niet omdat ik zo dol ben op werken. Maar, stel dat ik nodig ben? Dat kan zomaar. Toch?

Dus… Ziektedag één reageerde ik stiekem, buiten het wakend oog van de mail-Gestapo (Sorry schat!) op werkberichten. Dag twee was ik te beroerd om rechtop te zitten, dus dook ik dieper onder de dekens en liet ik – voor het eerst in lange tijd – mijn mail en slimme telefoon met rust. Dag drie vertelde ik trots aan mijn man dat ik al een week niet op mail had gereageerd. Tijdsverdichting is een bitch…

En er was in die ene dag NIKS, maar dan ook écht NIKS noemenswaardigs of wereldschokkends gebeurd. De website, mijn collega’s. Niemand, maar dan ook niemand had me nodig. Ja … ja … No Shit Sherlock. Hoe belangrijk kun je jezelf vinden? Ik ben een instant gratification junkie. Communicatie is mijn drug. I got high on my own supply. Ik zit in de communicatiesector en ben altijd in verwachting van een volgende dosis.

Bij deze bied ik vast mijn excuses aan bij degenen die in de loop der jaren gewend zijn geraakt dat ik, zelfs op voor mij onmogelijke momenten, nog opneem, mail, tweet of app. Op mijn eerste echte ziektedag ben ik geraakt door een quote van Jisho Perry: “Patience is the ability to end our expectations.” Ik kwam tot de conclusie dat het idioot is om altijd maar beschikbaar te willen zijn. Ik ben genezen. En neem me voor af te kicken van de communicatie-crack. Men gaat me minder horen. In de woorden van de grote wijsgeer B. Smalls uit Brooklyn: “I don’t care if they want an ounce, tell ‘em bounce”.

 

Geschreven voor Miss Mundo.