Kilos voornemens

Posted on January 8, 2013

Sinds 1993 neem ik me elke jaarwisseling voor vanaf 1 januari strenger te letten op wat ik naar binnen werk. Geen patat, chips, vettige pasteitjes en andere aderverstoppende ongein en meer groente, fruit en dikke bruine boterhammen. Kilo’s van zulke voornemens denderen jaarlijks door mijn kop tussen Kerstmis en Nieuwjaar.
Een paar maanden geleden ervoer ik de ultieme afslankgedachten-trigger. Ik ontving een uitnodiging om me een ochtendje te laten afbeulen door een personal trainer. Mijn conditie bleek best in orde maar ik had ook een sterke overeenkomst met Chinese potbelly pigs: namelijk ‘gevaarlijk’ veel buikspek.

Stemmig trok mijn eigen begrafenisstoet aan mijn geestesoog voorbij. En heel even maakte ik me zorgen over droge cake en slappe koffie bij mijn uitvaartbuffet. Maar, dat rampscenario zou zich niet voltrekken, stelde de fitterik me gerust. Voor slechts €800,- zou ik in een paar maanden twintig kilo kwijt kunnen raken.

Me terdege bewust dat ik bij dit aanbod meer geld dan gewicht zou verliezen, spurtte ik zo snel als mijn mollige doch kwieke beentjes me konden dragen de sportschool uit. Op hardlopen oefen ik tenslotte al tien maanden. Thuis kon ik maar aan twee dingen denken: knapperige babi pangang en ‘hoe temper ik mijn eetlust en obsessie met voedsel?’

Probleem één loste ik ’s avonds op met een portie bros buikspek. Probleem twee probeerde ik aan te pakken door me vol te vreten met documentaires, boeken, films en blogs over jofele juicers, hardcore veganisme, vegetarisme, raw-foodisme en andere terroristische fracties aan het culinair firmament*. Uiteindelijk leverden ze  me alleen een breder scala aan technieken en ingrediënten en een boel overbodige apps op mijn iPhone op.

Misschien ben ik een verdorven mens en zal ik nooit zo intens van een plak wortel genieten als de moeder in Rauw(er). Noch zal ik net zo fit en slank worden zoals de man in Fat, Sick and almost dead. En De Voedselzandloper is een interessant boek, maar taai als overjarige biltong.

Slimme applicaties, shockerend beeldmateriaal, afslanksites en bezoekjes aan sacharinegoeroes*, voor mij werken ze niet. Wat ik eet en kook vind ik niet in calorie-tel-apps of op voedingscentrum.nl. Daarbij ben ik van mening dat je alleen met het IQ van plankton* en de tong van Herman Brusselmans * zoetstof als waardige vervanger voor rietsuiker kunt ervaren.

Wat mijn voornemens betreft schuilt in mij een gewoontedier. En sinds de jaarwisseling heb ik een sterk vermoeden dat het een verlicht Chinees hangbuikzwijntje betreft. Op één januari zei ik na twee decennia mijn jaarlijkse voornemen gedag. Ik ben nu al kilos contraproductieve hersenspinsels over voedsel kwijt. 2013 wordt mijn jaar van muchness, waarin alles ten volste wordt geproefd, ervaren, gedaan. Wie weet zelfs een veganistische cupcake of low fat smoothie.

* ….Edoch, mea culpa diëtisten, sorry plankton, entschuldigung Brusselmans en mijn welgemeende excuses aan food-extremisten.

Geschreven voor Miss Mundo