Van de kaart in Berlijn

Posted on April 24, 2013

Dag één zag ik ze vanuit de auto. Een groep ‘kaalkopjes, engbekken die het niet zo ophebben met de etnische medemens. ‘Godverdomme, nog niet uitgestorven. Welkom in Berlijn’, dacht ik. ‘Daar gaat je voornemen van care free door een wereldstad slenteren’. Mijn maag trok samen en de trek in solotoertjes verging*.

In tegenstelling tot driekwart van mijn vrienden- en kennissenkring ken ik Berlijn nauwelijks. Tot nu was ik er maar één keer eerder geweest. En sinds ik heb leren lopen heeft mijn innerlijke TomTom nog geen geschikte satellietverbinding gevonden. Deze kennis, gecombineerd met uitzicht op onguur volk maakte me ongerust, zelfs in een stad waar minimaal drie wijken ramvol lijken te zitten met linksdraaiende anarchisten.

Ik piekerde me suf over hoe ik mijn natuurlijke balans kon hervinden. Tot ik twee dagen later, totaal onverwacht, ’s avonds in een park stond te koken in een mobiele keuken. Kip kruiden, Gemüse snijden und Bier trinken. Pas toen ik voor de zoveelste keer op zoek ging naar een plek om mijn handen te wassen, drong tot me door dat mijn angst voor onhygiënisch bereid of aangebrand eten groter is dan die rechts georiënteerde lui of oneindige dwaalpartijen.

Mijn prioriteit ‘goed eten’ bevrijdde me van mijn unheimische onderbuikgevoel. Nu loop ik het risico als een vergaarbak voor oubollige clichés te klinken maar om zelfstandig door Berlijn te navigeren hoefde ik maar één ding te doen: koersen op m’n hart in plaats van laveren om alles dat eng is óf lijkt. Inmiddels ziet mijn mentale routeplan van Berlijn er ongeveer als onderstaand uit.

Friedrichshain
Uit de metro bij Warschauerstrasse, brug over links Vegan supermarkt, rechts Vietnamezen, Indiërs en hamburgertenten, op de brug een worsttentje. In de wijk achter de eerste straat rechts over de brug aziaten en pizzatenten en Datscha (vermoedelijk Russisch eettentje) op de hoek. In de zijstraten een verdwaalde spanjaard en hier en daar een vegan tentje.

Mitte
Eruit bij Alexanderstrasse. Heel hard langs fastfoodketens en rare houten huisjes met Duitse ‘specialiteiten’ en spätzli joints rennen. Pas stoppen als je uitzicht hebt op een enorme Joodse tempel. In die buurt vind je allemaal leuk uitziende restaurantjes. Terwijl je langs de fashion outlets rent (omdat niks past) kom je langs een weinig in het oog springend restaurant van een oud El Bulli kok en een rits grand cafés.

Kreuzberg
Uit de metro bij Kotbussertor, naar het plein met de turkse bakkers en de fruitverkopers. De Oranienstrasse in: bio-supermarkten, twijfelachtige stads-sushi, Kreuzburger, Wunderwaffle, de Rote Harfe en Turkse eethuizen. Alto’s, hip fietsvolk en zwervers galore.

Prenzlauerberg
Uit de metro bij Eberswalderstrasse. Grote drukke straat met aardige restaurantjes en aan het einde een Libanese falafel-toko met redelijk eten en hondse bediening. In de zijstraten verschillende lunch en cupcake- / kuchententjes. Als je nog verder doorloopt een aantal semi-hippe eethuisjes en een lekker Russisch restaurantje. Pas op dat je onderweg niet over een Bugaboo struikelt.

Koersend op hart en maag vond ik in mijn uurtjes alleen Pho (Vietnamese rijstnoedelsoep), pittige Spaanse koffie, Haritea cruesli en obscuur seitan poeder. Mocht je net als ik geen richtingsgevoel hebben, voel je vrij om gebruik te maken van mijn roadmap**. Oost, west, noord, zuid, het zegt deze notoire kaartendraaister nog steeds weinig. Toch heb ik, dankzij mijn gut feeling, lekker gegeten en het obligatoire stukje muur gezien.
* Voor de wijsneuzen: Ik kan een extreem rechts type van een ska-liefhebber of kale punker onderscheiden.

** Tip: tenten met smerige toiletten (dus ranzige keuken), overmatige cocktailkaarten, happy hours en hordes touristen kun je beter overslaan. Doe ik ook.

Geschreven voor Miss Mundo